ჰიპოკრატეს ფიცის ქვეშ…

arazaladoba

გამარჯობათ ქალბატონო… თქვენ მე არ მიცნობთ… არც მე გიცნობთ, მაგრამ ნანახი მყავხართ… აფთიაქში შემოვედი და დიდხანს გათვალიერეთ… ათასი უაზრო კითხვა დაგისვით გულის ტკივილზე… დიდხანს გაკვირდებოდით, მაინტერესებდა, როგორ გამოიყურებოდა ადამიანი, რომელმაც ჩემი მეგობარი სასიკვდილოდ გაიმეტა… დიახ, სასიკვდილოდ…

გიკვირთ? რატომ? თქვენ რა, არ იცით, რომ გულგრილობა კლავს? მინდოდა, მოვსულიყავი და მეკითხა, — უკაცრავად, გული გაქვთ? მაგრამ გადავიფიქრე… ალბათ, მეც იმას მეტყოდით, რაც პოლიციას _ შემეშინდაო.. ჰოდა, მეც მაგას გეუბნებით, მშიშარა და უგულო ხართ!

და ჩემი უფლება რომ იყოს, გაგასამართლებდით საზოგადოებისთვის საშიში გულგრილობისთვის და ჰიპოკრატეს ფიცის დარღვევისთვის…

ნამდვილი ამბავი _ ჩემი ცისფერთვალება მეგობარი

სამდღიანი შიდაპატიმრობისა და 72 საათიანი ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ძალადობის შემდეგ, მან ფურცლის ნაგლეჯი იპოვა და თავისი მეგობრების ტელეფონის ნომრები ჩამოწერა, მათ შორის ჩემიც…
წერილში მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: “როგორმე დაუკავშირდით ამ ადამიანებს და უთხარით, რომ მიშველონ, ან დაუკავშირდით პატრულს… ჩემი ქმარი ალბათ მომკლავს.“
ძალიან ლამაზი, ცისფერთვალება გოგო, ჩალუჯებული თვალებით და გადატყავებული ცხვირით აფთიაქში შერბის და ფარმაცევტს ეხვეწება, რომ წერილი დაიტოვოს…
“აქედან რომ გავალ და იმ მანქანაში ჩავჯდები, შეიძლება მერე ცოცხალი ვეღარავინ მნახოს, გთხოვთ, ამ ნომრებზე გადარეკეთ, ჩემი მეგობრები არიან და მიპოვიან, ან საპატრულოს დაურეკეთ. გამომართვით, გთხოვთ, მოდის უკვე აქეთ, ეტყობა რაღაცას მიხვდა“ _ მხოლოდ ერთი წუთი ჰქონდა ამის სათხოვნელად…
ქალმა, ექიმმა, შვილების დედამ და შვილიშვილების ბებიამ წერილი არ დაიტოვა… და კიდევ 24 საათით გაახანგრძლივა ჩემი მეგობრის ჯოჯოხეთი…
მოგვიანებით, პოლიციასთან აღიარა, რომ მასთან შევიდა ლამაზი გოგო შეშლილი სახით, “ჩასინიაკებული“ თვალებით და აკანკალებულ ხელებში ჩაბღუჯული დაჭმუჭნული წერილით…
და ეს ყველაფერი მოხდა ჰიპოკრატეს ფიცის ქვეშ…
იმ საშინელი ისტორიიდან, რომლის მონაწილეც აღმოვჩნდი, ყველაზე მეტად ეს ამბავი დამამახსოვრდა…

თანამოძალადეები

საზოგადოების გულგრილობა + სტეროტიპები _ მოძალადის მთავარი დასაყრდენი და სტიმულატორი სწორედ ამ ფაქტორების ერთობლიობაა.
“ოჯახის საქმეში რატომ ჩავერიო?“, “ცოლ ქმრის ამბავია და თვითონ მიხედავენ“, “ახლა პოლიციაში მარბენინე ჩვენების მისაცემად“, “მოგვარდებიან თვითონ, ცხვირს ნუ ჩაყოფ“ _ თითოეული ჩვენგანი, რომელიც ამ ფრაზას წარმოთქვამს ან გულში გაივლებს, ავტომატურად მოძალადის კომპანიონი ხდება…
ჩვენ ყველამ უარი უნდა ვთქვათ თანამოძალადეობაზე…

“ხელი ჩაწიე, ჩმორო!“

ჟარგონებს ვერ ვიტან… არ ვუჩლიქავ ენას “სვეწსკურად“, არ ვაგრძელებ სიტყვებს ხელოვნურად და არასდროს ვლაპარაკობ “არ შემილიათი“ ძ-ს გარეშე…
მაგრამ იმ დღეს, თუ რამე ცუდი და დამამცირებელი შინაარსის ჟარგონი მქონდა გაგებული, ყველაფრის თქმა მომინდა… კონსერვატორიასთან თვალი მოვკარი მოძალადეს… ოდესღაც ჩემი მეგობრის ქმარს… იმ საშინელი ზაფხულის შემდეგ, რაც ეს ამბავი მოხდა, აღარსად შემხვედრია… როცა დავინახე, მინდოდა მივსულიყავი და ძალიან საზიზღარი სახის გამომეტყველებით მეთქვა _ “შე, ჩმორო!“
თვალი ამარიდა, გატრიალდა და წავიდა… სამეზობლომ, საახლობლომ, სამეგობრომ უკვე გამოუტანა ყველაზე მძიმე განაჩენი…
ქუჩაში ამაყად და საკუთარი ღირსების შეგრძნებით ვეღარ დადის…

სტატუსის გარეშე

ის ძალიან ლამაზია… ცისფერთვალება და ქერათმიანი… მთელს თბილისს იცნობს… და ნახევარ საქართველოს… აქედან ნახევარზე მეტი მისი მადლიერია… ბოლო 10 წლის განმავლობაში ადამიანის უფლებებს იცავდა… ყოველთვის ყველაზე საშიში მოვლენების ეპიცენტრში იდგა…
მაგრამ, მან ვერ შეძლო საკუთარი უფლებების დაცვა… ადამიანი, რომელიც სხვების უფლებებს იცავდა, თავად იყო ძალადობის მსხვერპლი წლების განმავლობაში…
ძალადობას სტატუსი არ აქვს… თითოეული ჩვენგანი პოტენციური მსხვერპლია… ამიტომ, ნურასდროს დაგვავიწყდება, რომ ყველაფერი, რაც ჩვენს გარშემო ხდება, ჩვენს თავს ხდება…

ინიციალების გარეშე

“დიახ, მე გახლდით ოჯახური ძალადობის ერთ-ერთი მსხვერპლი და ამას ვამბობ ხმამაღლა! ჩემთვის, ამ დღეებში მედიისთვის თვალის დევნება იყო უმძიმესი, იმიტომ რომ ყველა ამ ისტორიაში საკუთარ თავს ვხედავდი… არცერთი ღამე არ მძინებია და ვფიქრობდი, ნუთუ ამ ახალგაზრდა ქალბატონებს არავინ ჰყავდათ გვერდში მდგომი, ნუთუ არ შეიძლებოდა ამ ტრაგედიისგან თავის არიდება?
ვფიქრობდი და ყოველ წამს ვხვდებოდი, რომ მე უბედნიერესი ადამიანი ვარ და ძალიან გამიმართლა, რადგან ჩემს ცხოვრებაში აღმოჩნდნენ ადამიანები, ვისთვისაც ჩემი არსებობა ძვირფასი აღმოჩნდა, ვისთვისაც ძვირფასი იყო ადამინის სიცოცხლე რომლის ხელყოფის უფლება არავის აქვს!!!“
დიახ, ჩემმა მეგობარმა საჯაროდ, ყველას გასაგონად, ინიციალების გარეშე თქვა ეს ყველაფერი და მე ვიყავი ძალიან ამაყი…

ორი სიტყვა სამართალდამცავებზე

პოლიციის კრიტიკა მოდაშია, საზოგადოებაშიც და მედიაშიც… ჩვენ ყველანი ამ მოდის მიმდევრები ვართ და ზოგჯერ სამართლიანობის გრძნობას ვკარგავთ, ზოგჯერ მადლიერებისაც… მხოლოდ ორი სიტყვით ვიტყვი, დღეს ჩემი მეგობარი თავისი შვილების და ჩვენს გვერდით რომ არის, სამართალდამცავების დამსახურებაა… კონკრეტულ ადამიანებს არ დავასახელებ, არაა მოდაში (აქ ღიმილის აღმნიშვნელი “სმაილიკი“).

მე მაპატიეთ…

ბოდიშს ვუხდი ყველა იმ ქალს, რომლებზეც წლების განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ თუკი ოჯახურ ძალადობას თავს ვერ აღწევდნენ, ეს მათი არჩევანი იყო… რომელთა უნიათობის (კიდევ ერთხელ ბოდიშს გიხდით, მაშინ ასე ვფიქრობდი) მიმართ აგრესია უფრო მეტი მქონდა ვიდრე თანაგრძნობა. მე მაპატიეთ, რომ ეს საშინელება მანამ ვერ გავითვიცნობიერე, სანამ ერთ მშვენიერ დღეს თავად არ დამატყდა თავს ეს ყველაფერი…

დასასრულის ნაცვლად

_ ოჯახურ ძალადობაზე ბლოგის დაწერა მინდა და შეიძლება შენი ისტორია მოვყვე?
_ რა თქმა უნდა, დაწერე ყველაფერი, რასაც საჭიროდ ჩათვლი. ყველას მოუყევი, მე როგორი საუკეთესო მეგობრები მყავს….
_ მადლობა

შენიშვნა: ფოტოს დიზაინი მარიამ მურადაშვილი

Реклама

უპრეცედენტო პროცესი – საქალაქო სასამართლო საკუთარი თავის წინააღმდეგ!

8 დეკემბერს, თბილისის საქალაქო სასამართლომ, საქალაქო სასამართლოშივე, საქალაქო სასამართლოს წინააღმდეგ შეტანილი სარჩელი უნდა განიხილოს.

 სასამართლოს მიერ ინფორმაციის დაბლოკვა და მის გაცემაზე უარი ადვოკატებს თავიანთი უფლებამოსილების განხორციელებისა და კლიენტის სამართლებრივი დაცვის საშუალებას არ აძლევს. უფრო მეტიც, ადვოკატებს იმ საქმეთა გაცნობის საშუალებაც კი არ ეძლევათ, რომლებიც პირდაპირ ეხება მათი დაცვის ქვეშ მყოფებს.

Читать далее

ქართული სპეცრაზმი და მედიატერორი საქართველოში

      ყველანი დაწექით ძირს!  პირით კედლისკენ!..  

ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში, ტელეკომპანია «მაესტროში» მიმდინარე მოვლენებს არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა საზოგადოების მხრიდან. რა ხდება რეალურად «მაესტროში», საქმე გვაქვს შიდა დაპირისპირებასთან თუ ხელისუფლების მხრიდან კიდევ ერთხელ მედიაზე ზეწოლის ფაქტთან?!
პირველი სრულიადაც არ გამორიცხავს მეორეს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ხელისუფლების მედიასთან ბრძოლის მეთოდები თითქმის უცვლელია. ჩვენ «მაესტროს» საკითხს ისევ დავუბრუნდებით და შევეცდებით, მეტი ინფორმაცია მოგაწოდოთ, თუ რა მოხდა სინამდვილეში, ახლა  კი  წარსულს გადავხედოთ.

Читать далее

კუბლაშვილის საჩუქრები…

კუბლაშვილი, 2000 წელს, შევარდნაძის ხელისუფლებაში ერთ-ერთი ღარიბი ჩინოვნიკი   იყო …   

 

ცოლის დის »ნაჩუქარი»   ბინა ბუკიას ბაღში…  

Читать далее

გიორგი ტუღუში: „ადამიანს ნეკნები კონკრეტული მიზეზის გარეშე არ ემტვრევა!“

„რამდენიმე პატიმარს, რომელთა გარდაცვალების მიზეზად კონკრეტული დაავადება იყო მითითებული, ექსპერტიზის ჩატარების შედეგად, ნეკნები აღმოაჩნდათ დამტვრეული. ასეთ დასკვნას რომ წაიკითხავ, რა უნდა იფიქრო?! ადამიანს ნეკნები კონკრეტული მიზეზის გარეშე არ ემტვრევა!“, – განაცხადა ჩვენთან საუბრისას სახალხო დამცველმა გიორგი ტუღუშმა.

ინტერვიუში ტუღუშმა დეტალურად ისაუბრა ისეთ საკითხებზე, როგორებიცაა სამართლიანი სასამართლოს უფლება, პატიმართა სიკვდილიანობა ციხეში, მსჯავრდებულთა უფლებების დარღვევა, გამოუძიებელი საქმეები და მართლმსაჯულების აღსრულების მიმართ მოსახლეობის დაბალი ნდობა.

Читать далее

თომას ჰამარბერგის სკანდალური დასკვნის ანალიზი

საქართველოს ხელისუფლება და ვარდების რევოლუციის გმირები თომას ჰამარბერგისგან მათი მისამართით ასეთ ზღვარგადასულ კრიტიკას ნამდვილად არ ელოდნენ. ევროკომისრის ანგარიშის თითოეული აბზაცი ხელისუფლების მიერ გატარებული პოლიტიკის პირდაპირი გმობა-გაკიცხვაა და ისეთ მსუბუქ ტერმინთან, რასაც „რეკომენდაციებს“ უწოდებენ, საერთო არაფერი აქვს. არც იმ ზომიერი დიპლომატიური ტონით გამოირჩევა, შეშფოთება რომ ჰქვია სახელად.

ეს დასკვნა აღშფოთებული ადამიანის პოზიციას უფრო ჰგავს, ვიდრე შეშფოთებულისას. მოგეხსენებათ, ევროკომისარიც ადამიანია და აღშფოთდა, თანაც ისე ძალიან, რომ განაცხადა:. „განსაკურთებით მნიშვნელოვანია, რომ პოლიტიკოსებმა თავი შეიკავონ ტენდენციური გამონათქვამებისგან, რომლებიც არღვევენ უდანაშაულობის პრეზუმციას.“ პოლიტიკოსებში ქართველ ლეიბორისტებსა და ქრისტიან-დემოკრატებს რომ არ გულისხმობდა, ფაქტია.

Читать далее

„ბინტით“ ჩამოხრჩობილი 26 წლის პატიმრის აპრილის თვის ჩანაწერები

„გიჟი არ ვარ, ყველას გთხოვთ, შემინარჩუნოთ სიცოცხლე!“

„შეიძლება აღნიშნული წერილით მოვისწრაფე კიდეც სიკვდილი“

01/05/2011 22:59

 

30 აპრილს, ციხეში გარდაცვლილი პატიმრის, კახაბერ თედლიაშვილის  წერილები , რომელიც პატიმარმა გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე დაწერა…

„მიუხედავად ჩემი შვილის განცხადებაში აღნიშნული გარემოებისა, რომ იგი არავის ადებს ხელს და ყველაფერში თავის თავს იდანაშაულებს, ეს არის მხოლოდ და მხოლოდ „ციხის“ შემდგომი „წნეხის“ შიში და რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია, კახაბერის მიმართ ხორციელდება „შევიწროვება“ და ფიზიკური თუ ფსიქოლოგიური ზეწოლა, როგორც პატიმართა, ისე ციხის ადმინისტრაციის თანამშრომელთა მხრიდან და მან ჩემამდე მოაწვდენია ხმა, რომ შესაძლოა იგი „მოიშორონ“ და შექმნან იმიტაცია, თითქოს თვითონ მოიკლა თავი…“

                                                 ბადრი თედლიაშვილი   

                                             12 აპრილი. 2011 წელი  

ბადრი თედლიაშვილი,  30 აპრილს  რუსთავისN6 საპყრობილეში გარდაცვლილი ანუ „ბინტით“ „თავჩამომხრჩვალი“ პატიმრის, 26 წლის კახაბერ თედლიაშვილის მამაა.

Читать далее

  • Календарь

    • Ноябрь 2017
      Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
      « Дек    
       12345
      6789101112
      13141516171819
      20212223242526
      27282930  
  • Поиск